Post

Czterdziestego dnia przeczytałem,

Koniec długiego postu.

Rozważania pasyjne,

słowo MIŁOŚĆ wyrzeźbione

na monitorze.

O nowym, lepszym świecie

na fundamentach bez ran zadanych

mieczem prawdy;

smyczy skazy pierworodnej zmazy:

wiary.

(choć i psom spadają

okruchy Oświecenia)

O rzekach złocistych,

obrzuconych monetami.

Kwiatach kwitnących.

nad brzegiem Nirwany.

O wiośnie współczesności,

i okowach wolności.

« Blady Ogień. »

Opatrzony zdjęciem starego mnicha,

Przy ścianie monasteru,

Wielkiego Towarzystwa.

Siedzi uśmiechnięty,

Czytając Nietzschego.

Przed Najświętszym Sakramentem.

Modlitwom zabrano ich ciężar,

Uciszono gołębi gruch nadziei,

Ut unum sint,

W nagości moralnej ascezy.

Wzywał post

Człowieka Wyzwolonego