Poszarzałem

Słowa potrzebuję wypowiadać w ciszy,

Aureolą muzyki zapełniać pustkę.

Nie widzę, choć czuję inne wymiary,

Dotykam ich, choć nie znam kształtów

Poszarzały myśli błękitne, malachitowe

Ubrałem wiec płaszcz pozorów jak zbroję.

Umierały słowa – te wyuczone, te nowe,

A ja budziłem się w środku dnia, samotny.

Teraz stoję w drzwiach zawieszony,

Jak ptak – trofeum w ustrzelinie wolności,

Tropiony, zabity, na pokaz przyniesiony,

Wpatrzony w ten świat, który nie jest mój.

Wewnątrz – trociny, odór lat skażonych.

Patrzę w oczy psa, który wczoraj cierpiał.

Nie nienawidzi. Wciąż mnie zna.

Tylko ja odwracam wzrok.

Świat miniony zawirował,

Jak ranna mgła latem – zniknął.

Coś obudził, coś zapoczątkował.

Choć trwa w miejscu, przeminął.

Więc pomóż mi odpowiedzieć sobie:

Kim jestem dla siebie,

Skoro pokora przeplata się z upokorzeniem?

15/12/2024 Adam M