Potok

Łzy już nie jeden raz spływały,

Znowu moje oczy są szklane,

Wspomnienia je wywołały,

Nigdy tego nie zapomnę.

Setny raz widzę ten obraz,

On rani moje serce,

Mam do tych wspomnień uraz,

Moje czyny uznaję za klęskę.

Uczucie nigdy nie zniknie,

Jest to wysiłek mityczny,

Wszystko to było zbyt piękne,

Po tym wszystkim pozostały blizny.

Widzę ją w swoim losie,

Jest na końcu tej historii,

Poznam jej zakończenie,

Doznam wtedy swej euforii.