Potwory

Może nigdy nie bałam się być sama

A bałam się tylko samotności

Może wcale nie przeraża mnie ciemność

A to, co się w niej chowa

Może potwory spod łóżka wcale nie są pod nim

A żyją w moich snach

Bo tak szczerze

To nie wiem, kiedy mój strach z potworów i pająków

Zmienił się w strach przed ludźmi

A cały mój gniew - wcześniej tylko z brzydkiej pogody

Skierował się na ludzi

Tych, którzy zamykają oczy na ból innych

Odwracają wzrok

Jakby to mogło coś zmienić

Bo potwory, których bałam się jako dziecko,

nigdy nie wyszły spod łóżka.

To ludzie wyszli zza drzwi.