POV: Wieszak na kurtki

Jestem waszym przystankiem dla ról.

Wieszasz na mnie kurtkę. Dzień idzie na haczyk.

Materiał łapie mój metal – jak bezpiecznik pod napięciem.

Z kieszeni wypada kartka, zgięta na trzy. Do wyjaśnienia.

Pachniesz dworem. Sól zdradza kark.

Śruba puszcza. Schodzę o milimetr niżej.

Na farbie zostaje rysa.

Rzucasz: przykręcę to.

Lekko, bo ktoś stoi w przedpokoju.

Dorzucasz jeszcze jedną. Szybciej. Byle nie rozmawiać.

Trzymam wszystko. I nic nie spada. Jeszcze.

Klucze na półce: kropka.

Komentarze (7)

AlexHalley 2 dni temu

Podoba mi sie bardzo przyjęta perspektywa

NinjaC 2 dni temu

Dzięki. To był klucz.

najmniejsza wczoraj o 5:39

Podoba mi się to .

NinjaC wczoraj o 9:26

Dzięki, pozdrawiam.

najmniejsza wczoraj o 5:44

Zakopower śpiewa ,,każda rzecz piętrzy się odłożona ( jak na półce)"...każda chce żeby ją wziąść na drugą stronę " ...
...

Mona Demona wczoraj o 9:39

Napięcie trzyma do końca. Cisza w przedpokoju jest głośniejsza niż dialog. Mocne.

NinjaC wczoraj o 9:44

Dzieki Mona, do zobaczenia u ciebie. 😊

Komentarze (7)