Powaga istnienia
Od zawsze brakowało mi czy mnie takowej. Często patrzyłam na te stare matrony, zmanierowane kobiety, które swoją powagą, kreacją w stylu matki, żony i kochanki, taką aurą samozwańczej natury pewności, wchodziły z buciorami w nie swoje życie i buńczucznym, zakutym łbem.
I ja! W iście krasnalowym stylu. Bardziej przyjaciółka moich dzieci niż surowy nauczyciel podstawówki z linijką w ręku, za drobne przewinienie zdobiący ślad na drobnej rączce bądź sto razy napisane „nie będę” jako kara za bycie dzieckiem w określonym czasie rozwoju.
Najśmieszniejszym moim plusem jest to, że ponoć wyglądam jak siostra moich synów. Ponoć oni się starzeją, a matka wiecznie młoda. Z tego prostego równania wychodzi mi, że pierwszej grupy nigdy nie wspomogę jasnością orła ani wybzdyczoną potrzebą dokopania nikomu. Bądź co bądź, wolę być Lumiś infantylny niż babon jak taran zgarniający bez słowa sprzeciwu. Stąd już prosta droga do tej wiejskiej z Betowenem wśród błotnistych kałuż i pejzaży jesiennych. Bądźmy szczerzy – talk ludzi jest złudny!
Komentarze (2)
To jest fajne co napisałaś , matką się jest ale dobrze jest być też przyjaciółką , nawet , jak mówi mój syn matką wariatką . Nie wyobrażam sobie bycia matroną . Pozdrawiam i piątkę zostawiam .
❤️ Też fajnie napisałaś ujmując w słowa 🫶Dobrego Dnia ☀️🍀❤️
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania