Powidła

Nie ukrywam już spojrzeń

i tak nie uda mi się ich schować

w pustych kieszeniach

przetartej do gołej skóry

ostatniej pary spodni

dalej są już tylko flaki wystające

spod powiek

człowieka utkanego z czasu

który był tylko jemu przeznaczony.

Komentarze (14)

MartynaM 12.07.2023

Bardzo boli mnie ten wiersz... te wersy. Jakbym o sobie pisała, jakbym wreszcie znalazła słowa, które wyrażają, co czuję...
Niesamowity wiersz...

Materazzone 12.07.2023

Hmmm...trochę ambiwalentnię się z tym czuje. Jednak chyba trochę o to chodzi, żeby jednak choć jeden człowiek zrozumiał i dostrzegł.

Inna sprawa, że po jakimś czasie, całkiem sporej ilości mniej udanych tekstów, udało się jakoś nimi przekonać nawet Ciebie :D

MartynaM 12.07.2023

Materazzone, iść do końca swoją drogą, to najtrudniejsza rzecz
Iść i nie patrzeć na przeciwności... zawsze chylę przed tym czoło

Tak, przekonałeś mnie i to boleśnie...

Materazzone 12.07.2023

MartynaM trochę mi przykro, że tekst, mógł zaboleć ale z drugiej strony on miał zaboleć. No, może właśnie o to w tym chodzi. Żeby się wzajemnie chlastać, ciąć i wywlekać flaki?

MartynaM 12.07.2023

Materaz, poezja to emocje. Spójrz na lirykę, jak serce przy niej mięknie... tak samo w wolnych wierszach, kiedy ktoś potrafi okiełznać myśli i wyrazić co czuje. Bez patosu, bez górnolotnych słów, bez przegadania... to sztuka.

Materazzone 12.07.2023

MartynaM ciekawym jest fakt, że jako ludzie jednak to ból i cierpienie potrafimy przemieniać w sztukę, a z radości i szczęścia robimy discopolo :)

MartynaM 12.07.2023

Materaz, fakt, łatwiej rozdrapywać rany w poezji, niż dzielić się radością...