POWIERNICA MINIONEGO CZASU

Rozszalałe wskazówki, mętne drogowskazy,

Epoki odmierzane za rozbitym lustrem,

Drażnią jednostajnością, dźwięku proste frazy,

Swym krzykiem puste!

Powiernica czasowa, w schludności nudnawa,

Zapomniana przez ludzkość, winą przepełniona,

Zmęczenia nie poruszy, zostaje głuchawa,

Kuli ramiona.

Wychyliła się z mroku, lubieżnej czeluści,

Będzie słuchać i słuchać, stada parweniuszy,

Ból uśmiechu pokaże, chociaż pełna złości,

Żal się wykruszył.

Wylęknione pieśniarki, sfałszują nikczemność,

Pójdą wdzięczne, zlęknione, po pustej drożności,

Dumę wzięły powabną, a tu ciemność i ciemność,

Schyłek miłości.

Wycofane godziny, w zaspanym tunelu,

Powiernica pogania, płaczliwie mnąc usta,

Nikt nie depcze po różach, skazańców jest wielu,

Gdzie rozpusta?

Po co te dyrdymałki, ta era skończona,

Podarują skłonności, pchną w butną ułudę.

Gdy majestat się złamie, coś utkwi w ramionach,

Zhańbi pokutę!

Zaplątana w bezsenność, przegląda się w nocy,

Powierzają jej strachy, spoconych czeluści,

A jej wierność głupawa z innej strony kroczy,

I nie odpuści.

Anlima