Powoli od troski

Wnoszę do domu nową roślinę.

Ma jeszcze sklepowe światło w liściach.

Ona patrzy, jakbym przyniósł coś wymagającego opieki.

Albo testu.

– Tu. Będzie miała lepiej.

Przestawia ją od razu.

Bliżej okna. Dalej od kaloryfera.

O dwa centymetry, potem o kolejne.

Dotyka ziemi palcem.

Marszczy brwi.

– Sucho.

Drugiego dnia jest mokro.

Trzeciego też.

Po tygodniu liście robią się miękkie.

Przestają trzymać pion.

Wyciera brzeg doniczki.

Stawia równo na podstawce.

W tym domu nic nie umiera nagle.

Tu się wszystko kończy powoli, od troski.