powrót

miasto dociska moje zmęczenie do twardego betonu

pasy

ciężarówka pies na smyczy rower

światła

nade mną chmury układają się niczym klawisze

starego fortepianu

płyną

przewracają się z boku na bok zmieniając kontury

czerwone

babcia z laską dziecko hulajnoga

chodniki przesiąknięte deszczowym nastrojem

silne i pewne kroki przechodniów

wbijają w nie resztki pewności siebie

zielone

zakręty tworzą mozaikę

labirynt bez wyjścia

gdzie nie dogonisz własnego oddechu

kiedy instynkt naciska na ambicje

jedziemy

i dwie przecznice za daleko

zgubiłam przeczucie

że ta droga nigdy się nie kończy