Powrót Dusz

Przysięgałam — tam, gdzie czas nie istnieje,

Zanim zapomniałam, że żyłam dla ciebie,

W przestrzeni między śmiercią a narodzinami

Szepnęłam: Wrócę. Choćby przez ogień i cień.

Ty stałeś w oddali,

Z duszą pokaleczoną przez własny miecz,

A ja byłam cieniem miłości,

Która nie mogła cię uratować wtedy.

Ale czas nie kończy opowieści —

On ją tylko ukrywa w kościach, w sercu i w snach.

Zeszłam tu z gwiezdnych pól,

Dla ciebie,

By ci przypomnieć, kim jesteś naprawdę.

I wiem, że nie poznajesz mnie w tłumie.

Wiem, że patrzysz przez mgłę lęków,

Ale przecież czujesz te drżenie,

Gdy moje spojrzenie dotyka twojej duszy.

To nie jest miłość z tego świata —

To miłość, co zna pustkę, krzyk i ciszę.

Miłość, która przetrwała zgon i początek.

Jeśli upadniesz — podniosę Cię.

Jeśli zapomnisz — będę szeptem w twoim śnie,

Bo przyszłam tu po ciebie.

I nawet jeśli znikniesz między światami —

Zawsze znajdę drogę do Ciebie.