powtórz za mną

jej nigdy nie było - a z nią cynamon nie istniał - ani wieloznaczność

żadna. istniała pustka - przewracając trzewia. i puste donice - znak,

że ziemia nie pachniała ptactwem.

człowiek kończy się na ustach - dalej jest płowe pole znaczone atomem

i muszkietami. tam zwierzęta wpadają w ludzkie ślady -

przewody pokarmowe ognisk strawią choćby i pergamin.

tam, czy tu - liczy się kreacja próżni - dodatnie podsumowanie jej istoty. ten

dźwięk sypany - gdy cukrem wypełniasz po brzegi kurtyzanę. kiedy poliżesz

obcą kobietę, ona wygnie się w pal. siedem razy stanie na palcach

dłuższej nogi - i zaszczeka - jej plac wolności wypełnią bażanty i tulipany.

po ciszę się przybywa do wysokiego zamku i składa z części pierwszych -

jak mechaniczną maszynę do szycia zdarzeń.

powtórz za mną - jej nie będzie nigdy. nie będzie gradobicia dziś, ani kiedyś -

wspólnego grobowca, ani jutro - pierwszej randki,

ni wczoraj - dnia następnego