Pożegnanie dobrego człowieka

Jak w dobie na jesieni dnia ubywa

Tak na Nekropolii przyjaciół przybywa.

Z ostatniego pożegnania smutny wróciłem

Bo serdecznego przyjaciela straciłem

Spoczywaj w spokoju Przyjacielu

Przygód życiowych wielu.

Niedawno, wspólnie żegnaliśmy Stacha

A tu nagle z Tobą taka strata.

Razem Polskę ze zgliszcz żeśmy budowali

I w nagrodę razem byliśmy prześladowani

Zawsze byliśmy jak rodzeni bracia

Co w potrzebie, nigdy od drugiego się nie odwraca.

Byłeś młodszym okazem sprytu i siły

Ale losy życiowe się odwróciły.

Otwarły się przed Tobą, Bramy do Ojca Niebieskiego

Bo jak mało kto, byłeś przykładem życia ziemskiego.

Żegnaj w wieczności serdeczny kolego

Zostawiłeś tu przyjaciela oddanego.

Niech aniołowie zawiodą cię do raju,

Aż przed oblicze Boga Najwyższego.