Poprzednie części: Pożyczone od Grawitacji 2 dychy. Słów

Pożyczone od Grawitacji 2 dychy. Słów. Zapraszam!

Generatorem dwudziestu przypadkowych słów. Rzucamy wyzwanie małym i dużym formom!

Trzecia pula dwudziestki została rozsypana następująco:

atakować

nurkować

fotografować

kupować

obiad

kochać

odjeżdżać

niszczyć

łączyć

szpital

polarny

zły

pilot

wypoczęty

szkocki

arabski

malować

słono

pieniądze

wilgotny

Zapraszamy do dowolnej konfiguracji ze słowem.

Pisxemy do wyczerpania zasobów weny! ;)

Komentarze (2)

Adameysky Hoobit godzinę temu

(Zielone oko odbiornika jarzy się tajemniczym bliskiem, płyta delikatnie szumi, a podkomisarz Feliks nachyla się bliżej mikrofonu...)

Zapiszcie to sobie, Słuchacze. Nocne intrygi rzadko mają logiczny początek, ale ta zaczęła się dokładnie wtedy, gdy pewien ekscentryczny szkocki kolekcjoner staroci postanowił zainwestować ciężkie pieniądze w niezwykłą mapę.

Wszystko rozegrało się w nienaturalnie wilgotny wieczór, kiedy nad miastem wisiał ciężki, zły opar. Nasz bohater, zawodowy pilot o imieniu Artur, właśnie wracał z dalekiej misji. Był niesamowicie wypoczęty, co w tej branży graniczyło z cudem, chociaż czuł w kościach, że zaraz zacznie się dziać coś niedobrego.

Jego zadaniem było fotografować tajemnicze dokumenty przemycane przez pewną siatkę szpiegowską. Trop prowadził prosto w okolice, gdzie mieścił się stary, opuszczony szpital na obrzeżach miasta. Miejsce to potrafiło niszczyć nawet najsilniejsze nerwy – mury obrosłe bluszczem wyglądały, jakby chciały atakować każdego, kto odważy się przekroczyć ich próg.

Artur nie zamierzał jednak uciekać. Postanowił kupować czas dla swoich mocodawców, lawirując między wrogimi agentami. W pewnym momencie zauważył, jak w cieniu zaułka przemyka zamaskowany człowiek, próbujący nurkować w stercie starych skrzyń, by ukryć skradziony artefakt.

Sprawa stawała się coraz bardziej skomplikowana. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, całą tę układankę zaczęła łączyć jedna, kluczowa postać – tajemnicza dama w woalu, która uwielbiała malować pejzaże inspirowane klimatem, jakim odznaczał się pejzaż polarny. Podobno w jej kieszeni znaleziono rachunek wystawiony dość słono, podpisany przez kogoś posługującego się dialektem przypominającym starożytny język arabski.

– Kiedy więc patrzę na to wszystko, Słuchacze – mówi podkomisarz Feliks, stawiając na biurku kubek zimnej kawy – widzę, że niektórzy potrafią bez pamięci kochać niebezpieczeństwo. A tymczasem pociąg z naszym głównym podejrzanym ma właśnie odjeżdżać z peronu trzeciego.

A wy? Zjedliście już swój spóźniony obiad, czy też wolicie karmić się dreszczykiem emocji? Zostawiamy Was z tym pytaniem i cichym szumem Radia Zielone Oko... (Dźwięk wygaszanego mikrofonu i trzask patefonu)

C₁₂H₂₂O₁₁ godzinę temu

Hobbit Co to za komentarz?

Adameysky Hoobit godzinę temu
(Zielone oko odbiornika jarzy się tajemniczym bliskiem, płyta delikatnie szumi, a podkomisarz Feliks nachyla się bliżej mikrofonu...)

Zapiszcie to sobie, Słuchacze. Nocne intrygi rzadko mają logiczny początek, ale ta zaczęła się dokładnie wtedy, gdy pewien ekscentryczny szkocki kolekcjoner staroci postanowił zainwestować ciężkie pieniądze w niezwykłą mapę.

Wszystko rozegrało się w nienaturalnie wilgotny wieczór, kiedy nad miastem wisiał ciężki, zły opar. Nasz bohater, zawodowy pilot o imieniu Artur, właśnie wracał z dalekiej misji. Był niesamowicie wypoczęty, co w tej branży graniczyło z cudem, chociaż czuł w kościach, że zaraz zacznie się dziać coś niedobrego.

Jego zadaniem było fotografować tajemnicze dokumenty przemycane przez pewną siatkę szpiegowską. Trop prowadził prosto w okolice, gdzie mieścił się stary, opuszczony szpital na obrzeżach miasta. Miejsce to potrafiło niszczyć nawet najsilniejsze nerwy – mury obrosłe bluszczem wyglądały, jakby chciały atakować każdego, kto odważy się przekroczyć ich próg.

Artur nie zamierzał jednak uciekać. Postanowił kupować czas dla swoich mocodawców, lawirując między wrogimi agentami. W pewnym momencie zauważył, jak w cieniu zaułka przemyka zamaskowany człowiek, próbujący nurkować w stercie starych skrzyń, by ukryć skradziony artefakt.

Sprawa stawała się coraz bardziej skomplikowana. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, całą tę układankę zaczęła łączyć jedna, kluczowa postać – tajemnicza dama w woalu, która uwielbiała malować pejzaże inspirowane klimatem, jakim odznaczał się pejzaż polarny. Podobno w jej kieszeni znaleziono rachunek wystawiony dość słono, podpisany przez kogoś posługującego się dialektem przypominającym starożytny język arabski.

– Kiedy więc patrzę na to wszystko, Słuchacze – mówi podkomisarz Feliks, stawiając na biurku kubek zimnej kawy – widzę, że niektórzy potrafią bez pamięci kochać niebezpieczeństwo. A tymczasem pociąg z naszym głównym podejrzanym ma właśnie odjeżdżać z peronu trzeciego.

A wy? Zjedliście już swój spóźniony obiad, czy też wolicie karmić się dreszczykiem emocji? Zostawiamy Was z tym pytaniem i cichym szumem Radia Zielone Oko... (Dźwięk wygaszanego mikrofonu i trzask patefonu)
C₁₂H₂₂O₁₁ godzinę temu
Hobbit Co to za komentarz?

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania