Pragnienia
,,Jak chcesz to teraz zadzwon. Tylko że właśnie robię sobie ręką i być może niedługo dojdę więc nie wiem czy chcesz teraz dzwonić"
A gdyby tak morze wpadło do rzeki
a plankton osiadł białym pyłem pomiędzy chmurami
Karmiłbyś mnie
mój szmaragdowy wielorybie
poił słoną wodą abym mokra nigdy nie wyschła
Nigdy nie skłamała, że głód obdarł mnie ze wszystkich
marzeń a wzrok zatrzymał się przy białym stole
nakrytym pomarańczową ceratą
I pies zaszczekał nawołując do snu
znudzonego pana, ech gdyby tak
Morza wpadały do rzek
gdzie mogłabym zjeść słodką rybę
,,Ja ją taką obolałą delikatnie muskam piórem
by wybudzić półprzytomną
po zderzeniu z zimnym murem"
Komentarze (1)
Początek jest niesamowity:
a gdyby morze wpadło do rzeki
plankton osiadł białym pyłem między chmurami
karmiłbyś mnie
mój szmaragdowy wielorybie
poił słoną wodą abym mokra nigdy nie wyschła
nigdy nie skłamała że głód obdarł z marzeń
a wzrok zatrzymał się przy białym stole
Reszta traci na sile. O ile sama cerata jest ok, to pomarańczowa już robi się nijaka. Warto pomarańcz zastąpić innym słowem. Później mamy sny, które sam lubię nadużywać, lecz wiem, że to tania waluta. Marzenia przełknąłem, ale marzenia i sny w dobrym wierszu to jak dwa grzyby w barszczu. Cytaty na początku i końcu omijam. Zapewne coś mają na celu, ale dla mnie liczy się mięso, czyli wiersz. A to, według mnie, jest świetny wiersz.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania