Pralka — nadmiar

[Nie kręć się. Ona robi to lepiej.]

Włączam ją z przyzwyczajenia — zanim siebie.

Bęben rusza powoli, jak sprawdzający, czy w ogóle warto się obracać.

Na wyświetlaczu dziewięćdziesiąt minut — tyle, ile potrzeba, żeby niczego nie przemyśleć.

Woda rusza z impetem, uderza w szybę, pienią się wspomnienia.

Ze środka stuk — ktoś tu chyba ma dość nadgodzin.

Koszula, którą miałem wyrzucić, pływa obok skarpetki, która nigdy nie miała szansy.

Słyszę rytm: dwa, dwa, cztery. Stare dobre techno domowego życia.

W środku jak w relacjach — wszystko razem, a i tak nic do siebie nie pasuje.

Rękaw spodni wystaje z bębna jak ktoś, kto jeszcze walczy o wyjście.

Pralka szumi, chcę coś powiedzieć, ale się wstydzi.

Program „bawełna” — najbliższy człowiekowi.

Woda grzeje się długo, ma wątpliwości, czy warto.

Z kratki unosi się zapach proszku i nostalgii.

Woda krąży w kółko, jak argumenty po kłótni.

W pewnym momencie wszystko się zatrzymuje.

Cisza. Tylko jedno kliknięcie.

Myślę, że może się obraziła.

Ale nie — to tylko płukanie.

Potem wirowanie.

Pralka drży jak ktoś, kto nie chce już o tym gadać.

Ściany rezonują, kubek na półce też.

Z bębna słychać śmiech albo to tylko guzik.

Kiedy się zatrzymuje, jest dziwnie pusto.

Drzwi nie chcą się od razu otworzyć — jak po rozmowie, która wymaga dystansu.

Woda zniknęła. Cisza pachnie czystością.

Może to właśnie znaczy być wypłukanym.

Wyciągam ubrania. Ciepłe, posłuszne, lekko mokre — jak ja po dobrej wymówce.

Na panelu: koniec programu — jak zwykle.

Nie pierwszy, nie ostatni.

W lustrze bębna znowu ja — w ruchu, jak zawsze.

[Zostaw otwarte — niech wyschnie, zanim wróci temat.]