prawdy nie można zakopać

kiedy słońce przesłało mu ostatni promień

byłaś obok

blisko

wilgotna ziemia pochłonęła

przeznaczenie

a kroki przysłoniły światło

w tłumie ludzi

milczenie

zakłócane jedynie dźwiękiem trąbki

tylko na ustach drzew wokół

rodził się szept

coraz głośniej

wzrok gdzieś uciekał

spłoszony

nie tylko róże na wieńcu miały kolce

prawda również