Prawdziwe piękno człowieka.

Ile czasu ludzie poświęcają na piękny wygląd, wizyty u fryzjera, ładne ubrania, eleganckie buty, perfumy, odwiedziny w gabinecie kosmetycznym? Piękny wygląd ułatwia życie, poprawia nastrój, budzi podziw i sympatię itp. Rzadko się jednak zdarza, by piękny wygląd człowieka, szedł w parze z jego duchowym pięknem. To wewnętrzne piękno, nie jest tak modne i pożądane, bo charakteru człowieka, nie widać na pierwszy rzut oka, można go dopiero poznać, po dłuższym czasie. Kim jesteśmy, jaka jest nasza ukryta osobowość, wychodzi w prozie życia, w różnych sytuacjach. Zakładamy maski, bo wiemy, że nie wypada, być agresywnym, egocentrycznym, chciwym, czy nieuczciwym. Udawanie jest jednak męczące, gdy iluzja uprzejmości opadnie, widzimy, że za parawanem zewnętrznego piękna i elegancji, kryje się czasem, ktoś zupełnie inny niż tego oczekiwaliśmy.

Najlepiej więc, zamiast zakładać maskę uprzejmości, czy dobroci, naprawdę włączyć te cechy w naszą osobowość. Czy jest to łatwe? Praca nad sobą, to praca na całe życie. Mamy czasem genetyczne skłonności do agresji, taką mamy naturę. Czy to jednak geny po wojowniczym dziadku, mają nami rządzić ? Nawet dzikie zwierzęta, dają się czasami oswoić, to tym bardziej my ludzie, możemy stać się łagodni, życzliwi i współczujący. Tak możemy ulepszyć świat, w którym żyjemy. Jeśli będziemy żyć ze sobą w zgodzie i w miłości, będziemy panować nad sobą, przebaczać sobie nawzajem, to sprawimy, że życie w tym świecie, będzie przyjemniejsze. W dodatku, takie wewnętrzne piękno człowieka, podoba się Bogu, który stworzył Niebo i Ziemię. Stworzył też nas, ludzi na swój obraz i podobieństwo, możemy więc przejawiać piękne cechy Boga.