Prawdziwi cyganie - Akwadar

-Dziadku, dziadku! Gdzie znowu idziesz? Nie mam już sił do ciebie.

Dziewczynka ujęła stareńkiego mężczyznę pod rękę i wprowadziła z powrotem za furtkę. Pomalutku weszli do domu i zaprowadziła go do sporego pokoju.

- Proszę cię, nie wychodź już, bo ja nie mam czasu za tobą biegać. Mam dużo nauki.

- Dobrze, nie pójdę, ale oni mnie szukają i chcą się ze mną rozprawić.

- Kto dziadku?

- Oni.

- A kto to są oni?

Dziewczyna lekko zirytowana usadziła staruszka na fotelu i przykryła mu nogi kocem.

- Posiedzę z tobą do powrotu rodziców.

- Wyjrzyj przez okno czy ich nie ma.

- Kogo dziadku?

- Cyganów!

- Biedny dziadek od śmierci babci w głowie mu się pomieszało i przez dwadzieścia lat uciekał.

- A przed kim tak uciekał, wujku?

- Przed cyganami.

- To wiemy, ale dlaczego?

- Bo wasza babcia była cyganką z taboru, a kiedyś Polacy nie mogli żenić się z cygankami i na odwrót.

- Naprawdę? Była taką prawdziwą?

- Była. Oni się pobrali zaraz po wojnie i uciekli z Zielonej góry, aż tu w świętokrzyskie. Długo się bali o siebie, później trochę mniej, aż w końcu wszystko się uspokoiło. Dopiero jak babcia zmarła, dziadek załamał się i po paru latach zaczął fiksować. Wszystko wróciło na nowo.

- To my jesteśmy trochę cyganami? Dlaczego nikt nam o tym nie powiedział?

- A czym się chwalić?

- Ale nikt nie jest podobny do cyganów, no może trochę ciocia Lusia.

- A wujek Romek? Przecież jego cały czas nosi po świecie, nigdzie nie może zagrzać miejsca, a Ewelinka, jak coś powie, to zawsze się sprawdza.

- Bajki opowiadacie, szkoda gadać i nie ma co się przyznawać do tego.

- Wojtka zawsze do koni ciągnęło, myślicie, że przez to pochodzenie?

- Mechanicznych koni, to nie to samo.

- Szkoda, że nigdy nie wypytałam dziadka o tę historię, w końcu to nasze korzenie.

- Jakie korzenie? Tabory, śmierdzące konie, złodzieje i nieroby. Kto słyszał tak żyć.

- Tato to nasza rodzina!

- Zostawcie już to, tamto życie odeszło w dal i pochowaliśmy go wraz z dziadkiem. Było minęło.