Prawdziwy
Siedzi w fotelu
Bardzo smutny
Wrak kiedyś człowieka
Myśli bezwładne
Niesterowane nikim
Zbłąkane w powietrzu
A tak niedawno
Był wśród wielu ludzi
Uśmiechem częstował
Dzisiaj jest sam
I prawdy znieść nie może
Chciał wmówić sobie szczęście
Dotarło do niego
Apogeum szczerości łez
Podłość niedająca się skryć
Samotność go nie boli
On po prostu nie daje rady
Wytrzymać z sobą samym
Siedzi w fotelu
Bardzo smutny
Wrak kiedyś człowieka
Siedzi w fotelu
Rozebrany prawdą
Własnych uczuć morderca
Komentarze (3)
Ale świetne zakończenie! Bardzo podoba mi się ten wiersz, znakomicie złączyłaś ze sobą te niewiele słów. Oczywiście zostawiam 5, ale ten tekst zasługuje na znacznie więcej :D
przyjemny tekst, choć do mnie jakoś specjalnie nie przemówił... zostawiam 3
"Wytrzymać z sobą samym" - ze sobą
Taka poważniejsza rymowanka z powtarzającą się zwrotką, która w dość rytmicznie zabawny, treściowo smutny sposób pokazuje nam koniec człowieka, który szedł na szczyt sam i chciał być sam. Pasuje mi do poprzedniego wiersza "nieżyjący", jakby była jego dopełnieniem :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania