Prezenty cz.1

Zmrok otwierał oczy, rozciągał się leniwie. Chrapnął kilka razy, ziewnął i potarł brodę pełną igieł. Kopiec mrówek był jego poduszką.

Przestraszony puszysty kamień, przemknął obok.

— Wielkie kule z uszami — mrucząc, uniósł się ponad skały.

— Ciemno, ciemno, sam mech. — Zając utyskiwał pod wąsem.

— Idź tam, gdzie ludzie ją zasiali — szeptał mu do ucha długą trąbą ze złożonych dłoni.

— Ludzie, jedzenie, rajskie jabłka. — Zając pobiegł w kierunku łuny przedzierającej się przez gesty las.

Oślepiała go, zarzucił spiczasty kaptur na głowę.

— Sztuczne morderstwo nocy. — Matko ciemności, bezradna. Ojciec księżyc, a ja, a ja... — Wołał w przestrzeń.

Echo upadło pod ścianą ze skał. Zielone wygłuszacze sięgały szczytu skalistego wzniesienia.

— A ty... — zajęczało niemrawo i ucichło.

— Kto tak wrzeszczy? — Ciągnął za sobą ciężki tobół.

Zawirowania frontów, zbyt wysoka wilgotność powietrza i silnik w saniach padł. Renifery pierdziochy za mało gazowały i runęli prosto na kontynent.

— Dźin, dźin, dźin... — Małe dzwonki podskakiwały z każdym krokiem.

— Hop, hop! — Nic nie widać.

— Hoł, hop! — Echo wątłym zrywem oddało dźwięk.

Chłód, resztki tego uczucia miał na karku, kiedy płachtę przerażenia mrok naciągnął mu na głowę.

— Co za pajac, patrzcie go. — Szydził z brudnego, nie tak całkiem starego Mikołaja.

— Aaaaa, wypuść mnie! — Wymachiwał rękoma w powietrzu.

— Chyba śnisz! Złapany w sidła, znaczy tyle samo co skonsumowany. — Wyszczerzył czarne zęby.

— Prezenty, muszą być dostarczone przed kolacją w ten jeden dzień... — Zachrypł, upadł na ziemię i znieruchomiał.

Władca podrostek mroku zaskoczony sytuacją szturchnął świętego w ramię.

— Prezenty? — Jedyny prezent, jaki pamiętał to był guz na czole po zderzeniu z choinką.

— Prezenty, powtórzył i kołatka z serca stanęła.