Próbowałam

Próbowałam zapomnieć.

Naprawdę próbowałam.

Układałam dni jeden na drugim jak kamienie, żeby zbudować z nich mur między mną a tobą.

Szukałam twojego śmiechu w innych ludziach, twojego spojrzenia w obcych oczach, twoich słów w cudzych ustach.

Ale świat uparcie nie chciał cię podrobić.

Każdy był tylko kimś, a ty byłeś tobą.

Nie udało mi się.

Bo są tacy ludzie, których się nie zapomina ich się nosi w sobie jak cichą muzykę, która gra nawet wtedy, kiedy człowiek myśli, że zapadła cisza.

Nie chcę płynąć z nurtem rzeki, która płynie nie w tę stronę.

Nie chcę udawać, że nie znam drogi, skoro całe serce pamięta każdy zakręt. Wolę już stać pod prąd, nawet zmęczona, nawet sama, ale po swojej stronie świata, nie po tej, którą wybrano za mnie.

Bo są miłości, które nie są wygodne, nie są łatwe i nie są na czas.

Ale są prawdziwe.

A prawda, nawet jeśli boli, jest lepsza niż spokojne życie w nie swojej historii.

Więc stoję nad tą rzeką i nie płynę.

Patrzę na wodę, która zabiera różne rzeczy, ale ciebie nie zabrała w...

Bo ty nie jesteś czymś co można zgubić.

Ty jesteś kimś, kogo się po prostu ma w sercu

czy się chce, czy nie.

Ja Ciebie nadal mam