Prognoza

Artystyczna rzeczywistość jest absurdalna. Jest absurdalna chociażby dlatego, że ignoruje przeszłe osiągnięcia: z premedytacją i nonszalancko zapomina o własnym dorobku, co sprawia wrażenie, jakby wszystko, co zostało powiedziane i napisane, zostało stworzone teraz. Jak gdyby literatura zaczynała się od współczesnych twórców. Tymczasem jej dzisiejszy rozwój jest kontynuacją poprzedniego.

Tęsknię za literaturą inspirowaną dorobkiem poprzednich pokoleń. Byśmy się dobrze zrozumieli: inspiracją uwzględnianą przez obecne pokolenia. Za znajomością wcześniejszych dokonań i niepowielaniem tych, które już były.

Może jestem łatwowierny, ale jeszcze pokładam nadzieję w rozsądku; widzę młodych i czytam ich mądre teksty, co napawa mnie otuchą: na szczęście są wśród nas ludzie o niezaplutym umyśle, którzy zdolni są wyzwolić przyszłość z nędzy. Czy będzie to jeszcze możliwe? Powiedzmy, że będzie jak najbardziej. Załóżmy, że pod tym względem nic się nie zmieni. Co, mówiąc nawiasem, jest więcej, niż mało prawdopodobne.