Prolog: Cień nad Biurkiem

Trzy dni przed feralnym pościgiem, biuro porucznika Marka w Komendzie Stołecznej przypominało pobojowisko. Stosy teczek z napisem „ZAGINIĘCIE – NIELETNI” piętrzyły się na dębowym blacie, przesłaniając widok na Pałac Kultury. Marek pocierał skronie, czując, jak kawa z blaszanego kubka wypala mu żołądek.

Wszystko zaczęło się od raportu z Bródna. Potem była Praga, Ochota i Mokotów. Schemat był ten sam: popołudnie, plac zabaw pod blokiem, świadkowie wspominający o „dostojnym czarnym aucie” i cisza, która następowała potem. Żadnych śladów opon, żadnych podejrzanych typów kręcących się w okolicy.

– Marek, odpuść to – głos majora Kowalskiego był dziwnie miękki, niemal ojcowski. – To sprawa dla resortu, nie dla zwykłej dochodzeniówki. Plotki o wołdze to propaganda wroga, sianie paniki.

– Dzieci giną, majorze – odparł Marek, nie podnosząc wzroku. – Jeśli to propaganda, to wyjątkowo skuteczna. Ostatni chłopak, sześcioletni Tomek, zniknął pod oknem własnej matki. Mówiła, że widziała firanki w oknach auta. Białe firanki.

Major nie odpowiedział. Wyszedł z gabinetu, zostawiając po sobie zapach drogiej wody po goleniu, na którą nie było stać zwykłego oficera milicji.

Wieczorem Marek wrócił do domu. Adaś, jego sześcioletni syn, bawił się na dywanie plastikowym pajacykiem. Marek patrzył na niego z lękiem, którego nie potrafił nazwać. Tej nocy nie mógł zasnąć. Wstał, by sprawdzić rygiel w drzwiach, i wtedy to zobaczył. Przez szparę w żaluzjach, na dole, pod samym blokiem Za Żelazną Bramą, stała ona.

Czarna Wołga. Czekała. Jej światła były zgaszone, ale Marek wiedział, że ktoś ze środka patrzy prosto w jego okno.

Następnego dnia w komendzie zginęła główna teczka śledztwa. Gdy Marek próbował interweniować, dowiedział się, że został odsunięty od sprawy „ze względów zdrowotnych”. Ale on już wiedział zbyt dużo. Wiedział, że to nie są zwykłe porwania. To była operacja czyszczenia – eksperyment, o którym szeptano w kuluarach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych pod kryptonimem „Trójkąt”.

Kiedy wrócił do domu drugiego dnia wieczorem, w mieszkaniu panowała nienaturalna cisza. Żona płakała w kuchni, a na dywanie, tam gdzie rano siedział Adaś, leżał tylko porzucony plastikowy pajacyk.

– Powiedzieli, że pojechał na kolonie, Marku... – łkała. – Przyjechali po niego takim pięknym, czarnym samochodem. Mówili, że to nagroda za twoją służbę.

Wtedy Marek chwycił kluczyki od Fiata i wybiegł na deszcz. Wiedział, że nie jedzie na ratunek. Jedzie na spotkanie z wyrokiem, który sam na siebie podpisał, zadając zbyt wiele pytań.

Deszcz w Warszawie lat siedemdziesiątych zawsze pachniał tak samo: mieszanką mokrego betonu, taniego tytoniu „Sport” i spalin z dwusuwowych silników...