Prometeusz
PROMETEUSZ
Człowieku, bawisz się życiem
zarodki, sztuczna inteligencja, klonowanie
tworzysz na swoje podobieństwo
każdego dnia budujesz lepiej
czyż nie bawisz się w Stwórcę?
czy kiedy zdobędziesz pełną władzę nad życiem
nie zapragniesz go zastąpić?
jaki jest kres tych działań?
jesteś istotą, której należy się bać
Jego syna ukrzyżowałeś…
może, gdy dojdziemy blisko Niego
zrobimy wszystko, aby znów go unicestwić
Człowieku, już taki jesteś
masz nieposkromione żądze
wciąż dalej, wyżej, szybciej
pędzisz do przodu za wszelką cenę
galopujesz na oślep
bez jakiegokolwiek umiaru
i zwykłej pokory
Komentarze (1)
aż szkoda, że to nie jest poezja. Fajny temat, pomysł, ale zabrakło formy. W zasadzie to jest parę zdań, a nie wiersz. Weź to na warsztat, ozdób metaforami, dodaj parę świecidełek i będzie spoko. Póki co jest tylko pomysł - czas na wykonanie. Pozdro
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania