Promienie, które zostały.

Może jeszcze troszeczkę słońca

na zarumienione już ciało.

Och, życie — tak.

Bardzo cię kochało!

A ty uległaś rozpaczy wędrówce,

szukając i czekając na dni,

dalej kochając.

Och, życie kochało cię bardzo,

a ty zapomniałaś,

znowu zaufałaś.

Nie tą drogą podążasz —

szeptało czasami.

Mówiło śmiało:

„Poczekaj chwileczkę,

nie spiesz się nadto,

nie poganiaj.

Przeżyj jeszcze jedną wycieczkę.

I promienie słońca

poczuj na swym ciele.

Zamknięte oczy, spokój —

czy to tak wiele?”

I życie tak bardzo cię kochało.

Pozostało przy tobie,

a potem już tylko trwało.