proszę, idź

płaczę tylko w piątki, kiedy już nikt

nie jest w stanie otrzeć gorzkich

łez bezbarwnym kolcem róży i

podrażnić starych ran

migdałowym mydłem

w kostce

płaczę tylko przy wazonie sztucznych hortensji

wyblakłych, zapomnianych, duszonych cier

pieniem, łkających bitewnym szumem

i skruszonych, nie dumnych

krzyczących w milczeniu

próbując tym strwożyć

przekrzywione

płótno

płaczę tylko w nocy, lecz o brzasku

szukając wąskich bioder horyzontu

i złotych ust szepczących głośno

matczyną kołysankę ciepłą

Alabastrowe wzgórze

nigdy nie śmiało

zapłakać, lecz

drwi ze smut

nych pól

to tylko rozstrojony fortepian

samotnie gra, wśród mroku

w towarzystwie liry

nieistniejącej

pusty parapet

a na nim

talerz

pełen ciastek, które

ktoś już zjadł

wczoraj

i dziś

jutro