Prototaxites

gatunek sprzed wieków: uczucie pustki. nie

istnieje od dziesięcioleci, więc dzięki temu

rozrasta się, wystrzeliwuje pod niebo.

jest dobre w biomimetyzmie, tym swoim

bezczelnym rośnięciu na suchych, podczaszkowych

bagnach, czy innych ziewowiskach.

nauczyło się idealnie naśladować organiczność.

niemal każdy z nas początkowo pomyli się,

weźmie je za stan naturalny.

a to sztuczny ból, produkt poskładany

ze źle dobranych podróbek. niekiedy:

pozorna, pełna opaczności logika,

istny passat marki audi.

to zepsuty namiernik wskazujący jak najgorszy

kierunek, odprysk pamięci, która jest dobra,

ale mało wierna oryginałowi,

biurowy gwóźdź robiący za wizytownik, ostrze

z blachy, na które nabijane są nazwiska, adresy,

prymitywny przyrząd do szeregowania-przekłuwania

wszystkiego, co powinno pozostać we wspomnieniach:

naszych prawd kwiatów i innych używek,

prawd nietoperzy ze starych filmów grozy

filuternie podrygujących na zbyt grubych,

by nie dało się ich nie zauważyć, drutach.