prywatny ocean myśli

mój Titanic nie był statkiem

miał to samo słońce nad głową

pozszywane chmury

zamiast igły

łaciate spodnie ze skóry

i górę lodową

kiedy nie goiły się rany

a żyły puchły od kroplówek

słońce nie zdążyło roztopić mgły

kiedy utonął

dumny do końca

w koronie z pozłacanych myśli

nie rozgrzebię pamięci

wspomnienia przysiadły już spokojnie

na dnie naszego oceanu

a powyżej fale szepczą

nie chcąc ich obudzić