Przebudzenie
Obudź duszę
nie uzdrawiaj
nie zmieniaj
dotknij ją szeptem
zostaw swój ślad
ubolewam momentem
chwilą żałuję
drgnieniem serca mierząc
grzechy swe wielkie
powietrze gęste.
Obudź duszę
nie uzdrawiaj
nie zmieniaj
dotknij ją szeptem
zostaw swój ślad
ubolewam momentem
chwilą żałuję
drgnieniem serca mierząc
grzechy swe wielkie
powietrze gęste.
Komentarze (20)
Ładny, ale wyczuwać smutek. Najlepsze wiersze pisze się po smutnych przejściach
Pozdrawiam.
Ujmująco dołujące, zostawiam 5 :)
Dziękuję, pozdrawiam ;)
Ranne przebudzenie podczas mroku. 5
Pozdrawiam ;)
Tak obudź duszę taką jaka jest i nie zmieniaj jej i się nie dziw. Bo jestem inna i jedyna w swoim rodzaju. Pozdrawiam serdecznie 5
Pozdrawiam, dziękuję :)
Obudź mą duszę
nie uzdrawiaj
nie zmieniaj
dotknij ją szeptem
Do tego momentu jest dobrze, potem niestety, wkradł się chaos... a szkoda, bo to mógł być naprawdę dobry wiersz.
Pozdrawiam.elka.
I nie ''mą'', tylko moją.
"mą" jest jak najbardziej poprawne.
Dziękuję za komentarz ;)
Niczyją już ;)
Skoro Ty wiesz lepiej...
Ja też ;) Elu, miłego dnia :)
Na ''mą'' wiedzę, nie rozumiem tego, chyba zwątpię w tę ''mą'' wiedzę'' .
Również miłego dnia.
Dziś możesz, jutro już nie ;)
Betti, "Formy mego, memu, mym, ma, mej, mą, me, mych, mymi i analogiczne formy zaimków twój i swój mają charakter książkowy, używane są głównie w literaturze pięknej." - Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski. Może poczytaj trochę o zaimkach dzierżawczych. Pozdrawiam.
Były używane, z tym się zgodzę, ale współczesna poezja ucieka od tego, jak od zarazy... na ''mą'' wiedzę oczywiście.
Ech współczesność.... Niepoprawna... ;)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania