„Przeczucia”

„Przeczucia”

—————————

Niezwykle często nas się nie słuchasz

Naprawdę to zatrważające,

Bo twoja część ciebie mówi głośno:

- NIE!

…I zamiast tego robisz dokładnie odwrotnie

—————————

Nie mów tych strasznych słów na głos!

No i już je wypowiedziała…

Powstrzymaj się od takiego paplania o sobie!

No i już się wygadała…

Nie polegaj na nich, zawiodą cię!

No i już się popłakała…

Nie daj się jej…

Aż brak nam już sił, by mówić „lepiej nie”

—————————

Ile razy mamy ci jeszcze o nas przypominać byś wreszcie z danej sytuacji wyszła nieskrzywdzona,

Ile razy mamy ci dać sygnał, jako nieprzyjemny dreszcz; żebyś mogła usłyszeć nasze mądre słowa,

Głos przeczucia, głos przewidywania, twój prywatny szósty zmysł, który tylko ma ci posłużyć,

A nie zaszkodzić!

—————————

Jesteśmy złe na ciebie — My Przeczucia,

Bo czujemy, że się wcale nas nie słuchasz,

Nie tylko my na tym tracimy — tylko ty sama,

Bo my musimy potem za twoimi decyzjami podążać i patrzeć jak cierpisz,

Chcemy powiedzieć, że jesteśmy twoimi dobrymi przyjaciółkami — nie wrogami,

Że służymy dla ciebie tylko dobrymi radami,

Oferujemy ci obiektywną perspektywę, a w trudnych chwilach jest ona bezcenna

—————————

Jednak to wszystko nie ma dla ciebie znaczenia,

Traktujesz swoje uczucia, jak psa zostawionego samego w domu bez właściciela, który nie miał zapewnionego opiekuna na czas twojej nieobecności w domu,

I po co to komu!

Dochodzimy razem do wniosku,

Że Ty po prostu chcesz cierpieć,

I mieć na co narzekać.

—————————

I przez to, z naszej strony,

Nie uzyskasz krzty zrozumienia!

Bo niszczysz przy tym każdą relację

Ale przede wszystkim — samą siebie.

A to już jest

— niewybaczalne.

—————————