Przed burzą

Pociemniał złowrogo horyzont

i ptaków już tylko szeptanie

ukryte w zastygłym listowiu.

Gdy wiatr się szykuje na taniec.

Założył podartą koszulę

i spodnie łatane strzępami.

I czeka pierwszego grzmienia,

bo bardzo chce się zabawić.

Cisza wypełzła gdzieś z trawy

i świerszczom skrzypce wyrwała,

a ty się drżąca skuliłaś

i usta mi swoje zabrałaś,

by wtulić się we mnie bez reszty,

by szukać przed burzą schronienia,

nim słońce spadnie za chmury,

nim żywioł zacznie nacierać.

Podaję ci moje ramiona,

nim burza uderzy w swe dzwony.

Tu jesteś bezpieczna, kochana.

Tu zawsze możesz się schronić.