Przedpremierowy fragment powieści dystopijnej „Eden”

Budzik nie zadzwonił. Akurat wtedy, kiedy potrzebowałam go najbardziej – zawiódł. Trzymając w ustach wczorajszą kanapkę z serem, powtarzałam w myślach przemówienie. Doceniona za wyniki w nauce z poprzednich lat, zostałam wyznaczona, by uświetnić rozpoczynający się rok szkolny. Szansa jedna na milion! Takiej okazji nie wolno wypuszczać z rąk. No chyba że nazywasz się Rena Lockwood.

Pociąg… nie przyjechał. Zgromadzeni pod wiatą pasażerowie czekali na peronie. Awaria sieci!? Serio? Zdenerwowana pobiegłam do punktu informacji. Jak się okazało, niepotrzebnie; bezradny pracownik kolei rozkładał ręce – przyjedzie albo nie! Tak właśnie wyglądała codzienność mieszkańców Edenu. Pomimo starań fachowców przerwy w dostawie prądu nadal nękały miasto. Przeciążenia sieci nie należały do rzadkości. Podzielałam obawy innych, ale wciąż niecierpliwie spoglądałam na tory. Odmierzałam czas mocnym biciem serca.

– Vena! Vena! – rozległa się zapowiedź stacji, przy której znajdowała się szkoła.

– Jest! Przyjechał!

Odżyłam na nowo. Komunikat z megafonu ożywił także pozostałych pasażerów. Była jeszcze nadzieja! Co chwilę nerwowo zerkałam na zegarek. Nie zajęłam nawet miejsca, gdyż planowałam od razu wybiec z wagonu. Skład na szczęście ruszył; najpierw powoli, by po chwili pędzić jak szalony. Maszynista okazał się moim sprzymierzeńcem. Dzięki niemu dojechałam na końcową stację tylko z lekkim poślizgiem. Pozostało wybrać właściwą drogę, bo apel zaczynał się za kilka minut.

Do szkoły prowadziły dwie trasy: dłuższa, główną aleją, oraz krótsza, przez wąskie zaułki. Ta druga miała jednak poważną wadę. Gdy ktoś ją blokował, trzeba było wracać do głównej drogi. Trudno, wszystko albo nic! Pobiegłam… Jeszcze jeden zakręt. O nie! Tylko nie to!

Na mojej drodze stanęła… śmieciarka! Zepsuta, ze śmierdzącą plamą oleju pod kołami, zagradzała przejście. Kierowca był uprzejmy, ale nie potrafił jej ruszyć. Ósma zero zero – poniosłam porażkę.

– Kogo my tu mamy?

– Rany boskie, to ty… Aleś mnie wystraszyła, cycaty karle…

Dziewczyna z kucykami pojawiła się znikąd i oparła o szkolną szafkę. Wypinając biust pokaźnych rozmiarów, nakręciła na palec złocisty lok. Największa rywalka i przyjaciółka w jednej osobie – Laura.

– Najlepsza uczennica szkoły nieobecna na apelu? Nie wiedziałam, że obchodzę dziś urodziny.

– Bo nie obchodzisz – burknęłam, trzaskając drzwiczkami swojej szafki. – Nie widzisz, że się śpieszę?

– Widzę, widzę! Właśnie miałam pytać, co takiego się stało, że Kopciuszek nie dotarł na czas. Czyżbyś zgubiła pantofelek?

– Najpierw nie zadzwonił mi budzik, a potem… – Kichnięcie przerwało mi wypowiedź. – Nie przyjechał pociąg. Na dodatek chyba się przeziębiłam…

– No już, już. Trzymaj… – Podała mi chusteczki. – Tata nic nie wspominał o remontach. Gdybym wiedziała, dałabym ci znać. Peszek, niestety.

– Ostatnio mnie prześladuje – mruknęłam, po czym wytarłam nos. – Kto wygłosił przemowę?

– Jakiś farbowany lis z klasy B. Musi być ktoś nowy, bo z twarzy go nie kojarzę. Całkiem nieźle mu poszło. Nikt się nie zorientował, że cię zastąpił.

– Hę? I taki heros umknął twojej pamięci? – spytałam, skręcając w korytarz. Szłyśmy w kierunku sali po schodach.

– Jakaś ty zabawna! – Naburmuszyła się. – To, że rozglądam się za chłopakami, wcale nie oznacza, że muszę wszystkich znać. I jakim cudem trzykrotnie wybrano cię na przewodniczącą, tego też nie wiem.

– Bla, bla, bla. Rządzę, bo ciężko pracuję! Też byś mogła, gdybyś bardziej skupiła się na nauce. Niestety, twoje myśli zajmują wyłącznie faceci. Nie wspomnę słowem o uroczym blondynie, o którym ciągle ględzisz. Zagadałaś w końcu do niego?

– Ani myślę!

Uszczypnęłam Laurę w ramię, a ona wykrzywiła usta. Nie zamierzałam jej dopiec, bo szczerze się o nią martwiłam. Przeciskając się w tłumie uczniów, weszłyśmy na piętro. Przechodząc obok sekretariatu, zwolniłam nieco kroku.

– Proszę, proszę. Czyżby komuś marzył się samorząd uczniowski?

– Może też byś spróbowała? – zagadnęłam, podchodząc do tablicy informacyjnej. – Gdyby ci się udało, mianowałabym cię moim zastępcą. Zostałabyś najatrakcyjniejszą z wizytówek szkoły!

– Po moim trupie! – mruknęła głośno Laura. – A właśnie, widziałaś listę uczniów naszej klasy?

– Wiesz, że nie mam czasu na takie bzdety…

„Droga ku przyszłości” – taki napis widniał na plakacie wywieszonym w gablocie. Przypominał o nieuchronnym losie. Patrzyłam na niego z Laurą, która wyraźnie zasępiona, biła się z myślami.

– To nasz ostatni rok… – zagaiłam. – Masz jakiś pomysł na to, co będziesz robić później?

Przyjaciółka spojrzała na mnie zmieszana. Nie do końca przekonana, sięgnęła powoli do teczki. Ujrzałam formularz wyboru szkoły.

– Od jakiegoś czasu noszę to ze sobą – oświadczyła z lekkim wstydem. – Pomaga oswoić się z rzeczywistością. Zawsze to jakiś krok do przodu, nie?

– Chyba tak…

– Przynajmniej robię jakiś postęp! – warknęła, chowając go z powrotem. – A ty?! Co z tobą?!

– JA? Nie mam bladego pojęcia… Jedyne, czego jestem pewna, to to, że w tym roku będę kandydować na przewodniczącą szkoły… To wszystko, co wiem.

– Czyli samorząd uczniowski… Tylko? A może…!? Może…!

– Żadnej miłości! – huknęłam, zasłaniając jej usta dłonią. – Nawet o tym nie myśl! Chodźmy lepiej do klasy. Aż się boję, co tam zastaniemy.

– Jak zwykle dramatyzujesz…

– Przewodnicząca!

Mój świat! Moje małe królestwo, a w nim ja – dostrzegana przez wszystkich. Szczere uśmiechy, serdeczne uściski dłoni – tak! Tam coś znaczyłam! Przyzwyczajona do zamieszania wokół siebie, odpowiadałam na powitania. „Jak spędziłaś wakacje? Co robiłaś?” – pytano. A jak przewodnicząca mogła spędzać wakacje? Uczyłam się! Prócz tego pomagałam przy rodzinnym biznesie. Jeśli ktoś chce zdobywać szczyty, nie ma taryfy ulgowej i wakacje nie są tutaj wyjątkiem. Tylko… kim ja właściwie chciałam być? Na to pytanie wciąż szukałam odpowiedzi.

– Proszę siadać! Zaczynamy!

– Pogadamy później…

– Witam wszystkich w nowym roku szkolnym! Cieszę się, że wszyscy cali i zdrowi wróciliście do nas. Widzę kilka nowych twarzy. Nazywam się Willis…

– Panie profesorze! Soren jeszcze nie dotarł! – krzyknął potężny ogr, siedzący przed wiotkim chłopakiem o imieniu Max. Tym samym przerwał mowę wychowawcy.

– Coś mówiłeś, Jim? A, tak, faktycznie! Pewnie zaspał… Gamoń.

– Kto taki? – szepnęłam do Laury siedzącej w sąsiedniej ławce.

– Nowy uczeń. Zaraz zobaczysz.

Huk otwieranych drzwi przerwał lekcję. Wysoki uczeń w podartej marynarce stał w lekkim rozkroku, blokując przejście. Z jasnymi włosami i zadartym nosem wyglądałby nawet fajnie, gdyby nie wpadł do klasy zziajany jak typowy głąb. Przesunął się, by znaleźć się przed nauczycielem.

– Ha! Nie spóźniłem się, Willis!

– „Profesorze”, jak już – upomniał go nauczyciel, odtrącając sprzed twarzy chuderlawy palec. – Masz szczęście, Soren. Nie zdążyłem jeszcze sprawdzić obecności. Znajdź sobie jakieś miejsce, byle szybko.

– Tu! Tu jest wolne! – krzyknęła Laura.

Soren nie zwracał na nią uwagi. Rozglądał się między chłopakami, błądząc wzrokiem po klasie. Ostatecznie dał za wygraną i zanim usiadł przy Laurze, dziwnie na mnie spojrzał.

Czyżbym go już kiedyś spotkała?

To fragment powieści „Eden”.

Premiera: 19 listopada 2026

Autor: Stefan Wierzbicki

Pełna wersja książki będzie dostępna m.in. w Empiku oraz na stronie autora;

https://slowopoupadku.eu/