Przejechałam na czerwonym

mój rower nie ma hamulców

rozkładam szeroko nogi

dla równowagi

unoszę dłonie w górę

łapiąc wiatr między palce

przestrzeń powiększa

rzeczywistość

zmniejszam się

do wysokości źdźbła trawy

widzę atomy tlenu

deszcz spływa po twarzy

popiół z gwiazd wypełnia usta

uśmiecham się widząc wasz strach

podwójne spocone twarze

prawdy jak niepotrzebne

fundamenty chwiejnych fasad

z marnym ornamentem wiedzy

śmieszny chłopcze

brałeś nauki u Platona

czerwone kwiaty pęcznieją

od cmentarnych baldachimów

śmierć wsłuchana w żałobne

marsze trąciła ostrzem policzek

słodka krew to rozkosz

wypij mnie zanim zniknę

powielona tysiącem kartek

rozrzuconych w odbiciach lustra

znów jestem naga

ciało to forma zastanów się czego

pragniesz

dziwki czytają poezję

łykają wersy jak spermę

nienasycone

wczorajsze listy jak

podmuch spalonych trocin

opadają

dobrze jestem winna

wypiję butelkę gorzkiej wysmarowana

tuszem do rzęs zatrzepoczę

pastelowy rower nie ma hamulców rozpędzona kurwa

nosi moje adidasy