przejście

w ścierniska nocy

wbijałam sierp,

by odciąć to, co kiedyś nazwałam sobą.

dym —

tańczący welon dawnych imion

rozpłynął się

w trzecim oddechu ciszy.

przeszłam przez cienie

nie pytając o cenę,

krew spływała po palcach —

chciała mówić językiem skóry.

każdy krok był pieczęcią —

prowadziły mnie krwawe schody róż

tam,

gdzie zasiada Ona:

Ta,

którą jestem —

Ja, która woła.