przemiana

wbiłam sobie ciebie

jak drzazgę

pod skórę

 

kiedy wybijałam

z głowy

 

było bezboleśnie

krew poplamiła

serce

 

nie było lekarza

aby zatamować

myśli

 

płynęły czerwonym

strumieniem

szarpane

krwawiły długo

 

skóra pulsowała

napięta

 

zanim wypłyniesz

krew zmieni się w wodę

wiele razy

 

mokre oczy

jak głęboka studnia

bez dna

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 2

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Barmaria

    natłok myśli i krwawiące sarce w nieutulonym żalu

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania