Przeminęło w ciszy

Margaret boi się czarnej dziury

rozpuszcza nitki włosów, jest ich coraz mniej,

coraz mniej Margaret wyczekującej w oknie.

Stuletni John z parteru

był pilotem, teraz jest ślepy

i został mu tylko wnuk,

który wyjechał do Australii.

Margaret rozczesuje włosy,

na balkonie rozkwitają pelargonie.

Sąsiadka Jenny dziecinnieje,

zostawiając gówno na dywanie,

chowa oblizane landrynki

pod poduszką, w poszewce i w zmiętym prześcieradle.

Chcę powiedzieć Margaret,

że i mnie i moje dzieci zakopią w czarnej dziurze,

ale milczę.

Wyrzucam srebrny pukiel ze szczotki do kosza,

obrywam zeschnięte liście.

Koty wygrzewają się na słońcu.