Przepadli, lecz są

[Niech utracony zostanie ten,

kto historii nie zna i poznawać nie chce.]

Żyjemy, po krwiach wylanych,

w kraju pękających żył,

tkanek miłosiernie zapomnianych,

które utwierdziły nasz cichy byt.

Gdzieś szept widnieje pod kamieniami,

tam i postaci niepamiętnych zgrzyt.

Pamięć niech nie umyka strumieniem,

z rzeką niech plon wdzięczności tworzy.

Stąpasz po trawie, polu i lasach —

niegdyś karabinów maszerował kres.

Dzielnie, ozdobnie, do boju szargał,

lecz prochu pozostał szary szmer.

W ziemiach nadziei szum umyka,

gdy pod kopułą korzeni styk.

Tam, w kilku sercach, krew identyczna,

tam w żyłach przepływa prąd jak nić.

Nadzieja? Obumarła, lecz został płomień —

wytwarza go znicz i dusze niemętne,

powstałe z przelewanej czerwieni.