Przepaść

Lubią wbijać swe pazury w moje żyły i zostawiać ślady co zostaną jak rysy

Ja te rany jeszcze nie raz będę drapał kiedy myśli zaczną swędzieć

Kiedy wszystko zostawi mnie sobie samym i będę patrzył za lekiem

a póki co więdnę ogień gaśnie i zakładam pętle z tekstem

Wyobraźnia lubi pomagać wznosić do góry a potem zrzuca i spadam,

od zawsze samotnie dryfuje na tratwach przez nie moja krew lodowata

Ja jestem jak Maleńczuk sam a ona nie jest sama tam i będzie mi to skrzydła podcinać

może odleciałem bo nie wiem czemu zaczynam biłbym do

wszystkich z kałacha agresja emocje to wszystko tak bardzo głupie

Myślałem, że siebie znam, a teraz nie rozumiem

wszystko głupie, złudne chyba usnę,

z durniem głupkiem widzę się w lustrze

Może jeszcze przed snem coś chlusne

Zaleje na chwile dusze lukrem

A rano otworzę oczy i zamknę się w sobie

Widzę nawet same pozytywy przez negatyw

Zrzędą byłem i jestem od zawsze stary

Mimo wszystko całe życie ciszej głośniej myśl na bicie po dłuższym namyślę w tym świecie tylko na siebie licze może potrzebuje tego by się zmienić mówiąc ściślej

Dziś patrzę na siebie i na to co jest na tle i kiedy zmądrzeje zobaczę sens nie wyjaśnionych znaczeń