Przepraszam

Kochana piszę - jak deszcz po burzy,

Niech każde słowo gniew nasz znuży.

W oczach mam jeszcze wczorajszy dym,

I wstyd, że krzyczałam właśnie z nim.

W kieliszku palił się obcy ogień,

Rozum mi zgasł, a język wrogiem.

Chciałaś mnie chronić - ja w złości ton,

Jak głupie dziecko - rzuciłam grom.

Przepraszam, że z serca zrobiłam broń,

Że dobro twe zdeptałam w toń.

Nie chciałaś ranić - ja raniłam,

Ty chciałaś chronić - ja cię skrzywdziłam.

Gdy teraz trzeźwieje cisza w duszy,

Słyszę, jak wstyd mnie w środku kruszy.

Nie chcę usprawiedliwień, ani wymówek,

Bo wiem, że w oczach twych płonie smutek.

Lecz jeśli cię jeszcze mój cień nie straszy,

Niech to "przepraszam" łzy zetrze z twarzy.

Bo choć w nocy, w amoku zgubiłam drogę,

To ciebie stracić na pewno nie mogę.