Przy herbacie
Topiąc wszystkie drobne radości
W kubku czarnej herbaty...
Zapomniałam o wszystkich istotnych rzeczach
Oddychając gorzkim...
Duszącym zapachem bliskości
Wsłuchiwałam się w otępiający szum telewizji
Traciłam poczucie własnej wartości
Udając tą...
Którą nie jestem
Postradałam ułamki umysłu
Które pozostały ze spójnej całości...
I... krzycząc ciszą...
Błagałam!
Najprostszymi ze słów...
Których nikt nie rozumiał...
Bo były za trudne
Komentarze (2)
Cieszę się, że mogłam przeczytać ten wiersz.
5
Moim zdaniem troszkę nadużywasz wielokropka. On jest rzeczywiście fajny, kiedy chcemy coś zwolnić, gdzieś przystanąć, coś przerwać, ale kiedy dzieje się to zbyt często, czytelnik ma wrażenie dyskomfortu. Wiersz emocjonalny, ogółem całkiem niezły, choć zdarzały Ci się lepsze. Pozwól, że tutaj zostawię czwórkę i idę do kolejnego :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania