Przygoda pewnego malarza

Malarz w labiryncie płócien brnął przez wszystkie warstwy barwników;

zdzierał pokost, stary grunt, szukał wyjścia z tej gęstwiny, usuwał dawne portrety, na których później namalowano krajobrazy, abstrakcje, na abstrakcjach jakieś znaki, odwracał wszystkie znaki;

Szóstki i dziewiątki (symbole najprostsze) przetwarzał w węże nieskończoności, które później stawały się drogami jego błądzenia po tym labiryncie- zawsze odradzającym się w innej postaci.

Węże nabierały życia i gdzieś znikały, a przejść pomiędzy sztalugami było coraz więcej…

Barwy zwinięte w wielokrotne perspektywy, perspektywy boczne w stosunku do wszystkich odniesień, ulegały szalonemu zapętleniu;

Barwy złuszczały się wzdłuż ścian, blakły i stopniowo znikały; chyba wszystko miało zniknąć?

Przesuwał--- zmniejszał---powiększał---wydłużał---zmieniał kąt spojrzenia na obłoki, usuwał czernie z portretów, które przestawały być portretami; usunął wszystkie chmury, kępy traw, drzewa;

Nie było ani jednego wzniesienia, nie potrzebował już wysokich skał…

Z portretów najpierw usuwał brwi, potem nosy, wszystko zamykał w elipsach i trójkątach; trójkąty jednak rozpuszczał w werniksie, rozciągał elipsy, a później ściskał je tak, że przypominały łebki od gwoździ w podłodze jego pracowni.

//Malarz miał żywe rany na palcach, astmę, zapalenie spojówek, ponieważ przez kilka ostatnich miesięcy leżał na samym szczycie rusztowania, tuż przy sklepieniu. Dwa razy pracował w tym miejscu, kolejne freski namalował po 20 latach. Ale to chyba biografia innego twórcy, fragment dawno skamieniałego leksykonu…? //

Wtem jakaś siła uniosła go ponad linię sufitu, wysoko, coraz wyżej;

Uratował się w ostatniej chwili, gdyż jego pracownia została zgnieciona i była teraz tak płaska jak kartka, na której wykonał ostatni szkic-----//

Obserwatorzy z parteru rzekomo widzieli jakiegoś człowieka wdzierającego się do piramidy w przestworzach, ponad domami, ponad miastem.

Problem polegał jednak na tym, że tę piramidę zauważył tylko pewien przechodzień, którego nikt nie potrafił opisać---------///-------

PS. Przed masywną bramą zatrzymał się późnym wieczorem jakiś nieznajomy ----

Wpisywał wciąż nowe kody dostępu, ale wszystkie były fałszywe---podobno wpisał z pamięci

wiele milionów cyfr.... Bramy nie otworzył i nie wszedł do budynku-----

To jest najważniejszą częścią opowieści ----------!!!!-----------

------------------------------------------------------------------------------

Odpowiadam na swoje własne pytania:

Odrobinę hermetyczna opowiastka o pewnym malarzu, którego życie przez chwilę upodobniło się do biografii Michała Anioła Buonarrotiego w jej podręcznikowej wersji. O wiele więcej dowiemy się o Michelangelo z książki duńskiego historyka sztuki Georga Brandesa. Ten tekst napisany pod koniec zimy tego roku nawiązuje w pewnym stopniu do filmu Federico Felliniego "Rzym"; z tego filmu zapamiętałem scenę odkrycia pięknej mozaiki z czasów rzymskich; bohaterowie filmu nagle dotknęli arcydzieła sprzed ponad 1700 lat niezmienionego przez upływ czasu; aktu zniszczenia dokonuje dopiero strumień powietrza

wdzierający się do tej pieczary, która przez ponad tysiąc lat pozostawała zamknięta; rześkie strumienie powietrza wirują w tym pomieszczeniu i stopniowo "porywają ku nicości" prastary obraz...