Przygoda Roladna

Stary Roland szedł za czarnobiałym psem.

– Hej, chodź tu! – zawołał.

Pies nie reagował.

– No chodź… gdzie idziesz? Zaczekaj! – krzyknął, ale pies zniknął za zakrętem.

Nie powinno go tu być, myślał. Rasowy pies. W takim miejscu.

Roland, który zwykle trzymał się z dala od ludzi i spraw, poczuł coś, czego nie umiał nazwać. Fascynację. Zagadkę, która miała znaczenie.

Zanosiło się na deszcz. Roland nie chciał odpuścić.

Maszerował dalej i ciemne chmury zbierały się nad gęstym lasem.

W końcu zobaczył psa.

Kręcił się wokół żółtego samochodu i szczekał.

Deszcz padał już mocno.

Roland podszedł do auta i pociągnął za klamkę.

Było otwarte.

– Wsiadaj – powiedział do psa, otwierając drzwi pasażera.

Sam usiadł za kierownicą.

W środku było czysto. W stacyjce tkwił kluczyk z brelokiem w kształcie ryby.

Roland wyciągnął telefon i zadzwonił na lokalny komisariat.

Odebrał Markus.

– Markus, tu Roland. Znalazłem samochód. Otwarty. Jest tu pies.

– Roland, cześć. Teraz nie bardzo.

– Co się dzieje?

– Protest. Młodzi przykleili się do jezdni. Sprawa klimatu. Musimy to ogarnąć.

Roland milczał przez chwilę.

– Przykleili się?

– No tak. Tak teraz robią.

– Aha – powiedział Roland.

– To odezwę się później – dodał i się rozłączył.

Opuścił osłonę przeciwsłoneczną. Wypadło z niej zdjęcie.

Sięgnął do kieszeni po mokre okulary i wytarł je o szalik.

Spojrzał na fotografię.

To był on. Tylko młodszy. O trzydzieści lat. Stał pod płotem. Za nim dom z czerwonym dachem.

Tabliczka: Nibbevegen 26.

To niedaleko, pomyślał.

Odpalił silnik i ruszył.

Dom wyglądał jak na zdjęciu.

Zaparkował przy podjeździe

Zapukał. Nikt nie otwierał.

Wyjął klucze z kieszeni. Sprawdzał je po kolei. Jeden pasował.

– Ha – mruknął.

W kuchni pracowała zmywarka. W piekarniku była zapiekanka.

Na lodówce wisiało zdjęcie.

On z pucharem.

Konkurs wędkarski.

Usiadł przy stole.

Po chwili zapomniał, po co tu przyszedł.