Przyjaciele

Dwa drobne cienie mieszczą się na kartce

Dwa cienie...

W których możesz zobaczyć ludzi

Ludzi...

Którymi byliśmy

Ty grałeś na skrzypcach

Smutno...

Tęsknie

A ja rysowałam...

Byliśmy tacy sami

Pozornie się różniliśmy...

Tak

Ale nasze serca nosiły te same uczucia

Oboje łaknęliśmy spełnienia

Łaknęliśmy go rozpaczliwie...

Zabawne jednak...

Że nasza przyjaźń była pozorna

A gra płynąca z twoich skrzypiec

Była bardziej rozpaczliwa

Od moich postaci na papierze

Dlatego teraz...

Gorzkie nuty wypływające z twojego serca

Bardziej poruszają publikę

Niż martwe

Ciche rysunki...

Raz jeszcze chcę usłyszeć twoje skrzypce

Które kochałam...

I które były lepsze

Bardziej rozumiane

Niż narysowane kurzem wspomnień obrazy

Zamazana farbami rzeczywistość

Nie powróci do dawnego stanu...

Ale...

Gdy usłyszę tęsknotę w twoich skrzypcach

Zobaczę raz jeszcze magię

Którą miałeś...

A nie miałam ja...

Zrozumiem