Przyjdzie skromna… a jakże

zanim niebo uraczy nas

lodowatą kaszą manną

rozczesze trawy świszczącym grzebieniem

dłonie będą grać w ciepło zimno

z potarganymi kieszeniami

kurtek

a senne nosy

owijać szalikiem

niczym puchową kołdrą

zanim na ustach

zakwitną śniegowe kwiaty

oblizywane zdesperowanym językiem

przyjdzie ona

i tak od niechcenia

obwiąże nam serca sznurem

babiego lata