Przysłowia piekła

Kto nie ma serca, ten serce wyśmieje.

Kto nie ma skrzydeł, ten skrzydła obetnie.

Kto boi się prawdy, ten kłamstwo zasieje

I nazwie je prawem, by spać nieprzytomnie.

Kto nie zna miłości, ten bliskość wyszydzi.

Kto nie zna zachwytu, ten piękno znieważy.

Kto w sobie ma pustkę, ten pustki się wstydzi

I pierś wypełnia pogardą bez serca

Oto są prawa ich piekielnej szkoły,

Gdzie złoto jest cnotą, a dobro — słabością.

Gdzie głupiec nazywa mądrego szalonym,

A przemoc się stroi w szaty sprawiedliwości.

W ich świecie człowiek jest ceną na metce,

A dusza — pomyłką w rachunku istnienia.

Przyjaźń jest stratą, czułość — kalectwem,

A śmiech drugiej duszy — powodem do drwienia.

I każdy, kto nosi w swej piersi płomień,

Zostaje skazany na wzgardę i chłód.

Bo płomień przypomina im własne zwątpienie,

A prawda odsłania ich wewnętrzny brud.