Psalm Dla Upadłych II

Niech wreszcie czas...

Rozpuści się w popiele wspomnień,

Jak święty ogień, co zgasł w świątyni bez proroków,

Dusze spłukane z imion płaczą pod moją skórą.

Złamałam się pod ciężarem blizn,

W oczach noszę sól dawnych słów,

Z przebitym gardłem walczę o oddech.

Każda modlitwa brzmi teraz jak bluźnierstwo,

Przypomina —

Pamiętaj mnie w ciszy, co pali.

Między niebem a ziemią – zbyt daleko,

By wpaść, za blisko, by odlecieć.

Więc stoję, naga w popiele dusz,

Z milczeniem utkanym ze snów —

Czekając, aż umrze światło we wszystkich oczach nieba.