Pseudonaukowy eksperyment przeprowadzony, żeby być milionerem

Ostatnio prowadzę własne „badania” na temat udanego przewidzenia wyniku rachunku prawdopodobieństwa. Cel jest zajebisty – zostać cholernie bogaty. Niestety na razie nic mi nie wychodzi. Jedyny sposób na zwiększenie szans nad tym, żeby wygrać w loteriach, to zakup większej ilości losów. Jednak wolę bardziej „nietypowe” badania. Jeśli uda mi się zrozumieć jak „rozgryźć” wyniki losowań, to będę bogatszy od wszystkich milionerów, a nawet miliarderów razem wziętych.

Mam kilka chorych pomysłów w szalonej głowie. Obecnie potrzebuję obiektów doświadczalnych do swoich badań. Wiem, że będzie ostro, ale od czego jest rodzina. Niestety eksperymenty na Sebusiu (to moja słodka i przeurocza świnka morska) odpadają, bo nie można znęcać się nad zwierzętami. Rodzice nie zgodzili się na pewien mój pseudonaukowy eksperyment. Na szczęście brat zgodził się nieświadomy, co go czeka.

Zaraz opiszę na czym polegały moje badania. Po prostu z talii kart wyciągnąłem cztery króle, cztery damy oraz cztery walety. Następnie karty zostały dokładnie pomieszane. Brat musiał zgadnąć jaką kartę wyciągnąłem. Jeśli zgadł, to czekała braciszka nagroda – dostawał 10 groszy (tylko dychę, bo mam ograniczony budżet). Jednak w eksperymencie chodziło o to, żeby nie odgadywał poprawnie i za niezgadnięcie czekała brata kara - mianowicie soczysty liść w pysk.

Założyłem, że ta bolesna „motywacja” poskutkuje, żeby mój obiekt doświadczalny typował poprawne karty. Sama świadomość, że zadam mu ból miała jego mózg bardziej motywować do działania i trafnych typów. Po kilku sesjach zamieniłem się z bratem rolami i to ja zgadywałem karty. Jak skończył się mój eksperyment? Niestety wyniki nie były zadowalające - brat dostał 60 groszy, a ja tylko 20 groszy. Ponadto bolały nas czerwone policzki. Mnie bardziej…

Nie wiem czemu motywacja do nagrody w postaci monet i poprawnych typów nie zadziałała. Chyba wiem dlaczego tak wyszło. Potrzebuję czegoś co „wzmocni” motywację. W kuchni przechowuję papryczki piri piri. Natomiast właśnie przypomniało mi się pod koniec pisania tego tekstu, że mam w pokoju paralizator. Oj, będzie się działo…