.: <> :. Psychiatria Dziecięca: Rok 2027 .: <> :.

Psychiatria Dziecięca: Rok 2027

.: <> :.

Scena: Poradnia psychiatryczna dla dzieci. W gabinecie znajduje się Dr. Amelia Haartman i matka dziecka, Cecylia Kowalska. Siedmioletni Jaś bawi się w pokoju obok.

.: <> :.

Dr. Haartman: Pani Cecylio, dziękuję, że przyszła Pani z Jasiem na wizytę. Chciałabym porozmawiać o kilku kwestiach. Widziałam, że Jaś ma duże obawy przed obcymi pozaziemskimi istotami. To już dwa lata jak żyją wśród nas, nie wiem skąd wynikają irracjonalne lęki. Są bardzo przyjaźni i życzliwi.

Cecylia Kowalska: Tak, Pani doktor. Jasiu boi się, odkąd jego dziadkowie zaczęli mówić, że te obce istoty są groźne. Manipulują Jaśkiem.

Dr. Haartman: Rozumiem. To naturalne, że dzieci mogą być pod wpływem opinii bliskich im osób. Ważne jest, aby Jaś mógł wypracować swoje własne zrozumienie sytuacji. Być może na jakiś czas warto ograniczyć jego kontakt z dziadkami, jeśli to możliwe, aby zmniejszyć wpływ ich negatywnych opinii na Jasia.

Cecylia Kowalska: To będzie trudne, ale rozumiem. Chcę, aby Jasiu czuł się bezpieczny i mógł samodzielnie zrozumieć, kim są te istoty.

Dr. Haartman: Dokładnie. Ważne jest, aby Jaś miał szansę zbudować swoje własne doświadczenia i zrozumienie. Może Pani również porozmawiać z dziadkami Jasia i wyjaśnić im, jakie negatywne skutki mogą mieć ich słowa na wnuka.

Cecylia Kowalska: Spróbuję. Mam nadzieję, że to pomoże Jasiowi poczuć się lepiej.

Dr. Haartman: Jestem pewna, że tak. Chciałabym również porozmawiać o czymś jeszcze. Wiem, że podczas przybycia istot pozaziemskich były ofiary śmiertelne, ale ważne jest, aby Jaś, będąc tak małym dzieckiem, nie nosił tych wspomnień. Powinniśmy skupić się na pozytywnych aspektach i możliwości współpracy z nowymi gośćmi.

Cecylia Kowalska: To straszne, co się stało. Postaram się, aby Jaś nie był świadomy tych wydarzeń i skupił się na teraźniejszości.

Dr. Haartman: To dobry plan. Teraz przejdźmy do analizy zachowania Jasia. W trakcie naszych poprzednich wizyt zauważyłam, że Jaś często ma trudności z wyrażaniem swoich emocji. Czy w domu również obserwuje Pani coś podobnego?

Cecylia Kowalska: Tak, często zamyka się w sobie i nie chce rozmawiać o tym, co go martwi.

Dr. Haartman: To może być objaw lęku lub traumy. Czy zauważyła Pani, kiedy te problemy zaczęły się nasilać?

Cecylia Kowalska: To było mniej więcej wtedy, gdy dziadkowie zaczęli opowiadać o tych groźnych obcych. Oni mają wiele uprzedzeń. Natomiast pradziadkowie mieli problemy z prawem ze względu na swoje faszystowskie przekonania. Aktualnie Jaś stał się bardziej zamknięty i unika rozmów na wiele tematów.

Dr. Haartman: Rozumiem. To wskazuje, że obawy Jasia są bezpośrednio związane z tymi opowieściami. Naszym celem będzie teraz pomóc Jasiowi otworzyć się na rozmowy i zrozumieć, że nie wszystkie obce istoty są groźne. Będziemy stosować terapię behawioralno-poznawczą, aby pomóc mu radzić sobie z lękiem.

Cecylia Kowalska: Czy to oznacza, że Jasiu będzie musiał częściej przychodzić na terapię?

Dr. Haartman: Tak, na początku będziemy potrzebować regularnych sesji, aby monitorować postępy Jasia i dostosowywać metody terapii. Ważne jest również, aby Pani wspierała go w domu, zachęcając do otwartych rozmów i pozytywnych interakcji z otoczeniem.

Cecylia Kowalska: Zrobię, co w mojej mocy, aby pomóc Jasiowi.

Dr. Haartman: To bardzo ważne. Proszę również pamiętać, że jest Pani dla Jasia ogromnym wsparciem. Razem będziemy mogli mu pomóc przezwyciężyć te trudności.

Cecylia Kowalska: Dziękuję, Pani doktor. Jestem wdzięczna za Pani pomoc i wsparcie.

Dr. Haartman: To moja przyjemność. Jestem tutaj, aby pomóc. Jeśli będzie Pani miała jakiekolwiek pytania czy obawy, proszę się do nas zgłosić. Dbajcie o siebie i pamiętajcie, że jesteście w dobrych rękach. A istoty, które przybyły do nas z kosmosu, nie mają złych zamiarów.

Cecylia Kowalska: Tak, już czuję się lepiej. A czy może Pani jeszcze powiedzieć, jak będziemy pracować z Jasiem?

Dr. Haartman: Oczywiście. Planujemy zastosować terapię ekspozycyjną, aby stopniowo oswoić Jasia z ideą obcych istot. Będziemy również pracować nad jego umiejętnościami społecznymi i emocjonalnymi poprzez terapię grupową z rówieśnikami, którzy mają podobne lęki. Ważne jest, aby Jaś widział, że nie jest sam w swoich odczuciach i że inni również radzą sobie z podobnymi problemami.

Cecylia Kowalska: Brzmi to bardzo obiecująco. Jak długo może potrwać taka terapia?

Dr. Haartman: Trudno powiedzieć jednoznacznie, każdy przypadek jest inny. Jednak z naszego doświadczenia wynika, że regularna terapia przez kilka miesięcy może przynieść znaczące rezultaty. Ważne jest, aby być cierpliwym i wspierać Jasia na każdym kroku.

Cecylia Kowalska: Zrobimy wszystko, co w naszej mocy. Czy jest coś jeszcze, co powinnam wiedzieć?

Dr. Haartman: Na tym etapie to najważniejsze informacje. Proszę jednak pamiętać, że otwartość na zmiany i pozytywne nastawienie to kluczowe elementy w procesie terapeutycznym. Będziemy również regularnie sprawdzać postępy Jasia i dostosowywać terapię w miarę potrzeby.

Cecylia Kowalska: Dziękuję, Pani doktor. Cieszę się, że mogę liczyć na Pani pomoc.

Dr. Haartman: To moja przyjemność, Pani Cecylio. Jesteśmy tutaj, aby wspierać Jasia i całą Państwa rodzinę. Proszę pamiętać, że to wspólna praca, która przyniesie najlepsze efekty. A goście z kosmosu, którzy do nas przybyli dwa lata temu są przyjacielsko, życzliwie nastawieni i z ich strony nic nas złego nie spotka.

.: <> :.