Psychicznie chory

Leżałem na dosyć dziwacznym łóżku. Było bardzo twarde i niewygodne. Pode mną znajdowały się liczne dźwignie i przekładnię. Do tego samo pomieszczenie, w którym się znajdowałem było przesiąknięte niepewnością, co było nie tylko widać, ale i czuć. Do środka wszedł mężczyzna ubrany w lekarski kitel i natychmiast skierował się w moją stronę. Było bardzo tajemniczy. Nie przedstawił się, a jedynie pociągną jedna z wajch w łóżku i udał się w stronę przeszklonego gabinetu. Poczułem nagle lekki wstrząs, po czym niespodziewanie zostałem unieruchomiony przez kilka pasów, które w momencie wysunęły się i mocno docisnęły mnie do materaca. Czułem się okropnie i ciężko było mi oddychać, a tymczasem ten niby lekarz jakby nigdy nic siedział przy biurku i przeglądał dokumentację. Byłem mocno poirytowany. W końcu nie wytrzymałem i krzyknąłem by do mnie podszedł. On spojrzał się w moją stronę i wrócił do papierkowej roboty. Ja jednak nie odpuszczałem, krzyczałem tak długo, aż w końcu do mnie podejdzie. W końcu mężczyzna łaskawie wstał i niechętnie do mnie przyszedł. Spytałem go, co to ma znaczyć, dlaczego leżę na łóżko związany psami jak psychicznie chory. On nie odpowiedział nic, tylko wyciągnął z szuflady jakieś dokumenty i pokazał mi je. Nie mogłem uwierzyć w to, co czytałem. Było tam napisane, że jestem poszukiwanym od dwóch lat mordercą trójki dzieci oraz ich matki. Do tego zostałem z kwalifikowany przez biegłych psychiatrów jako niestabilny emocjonalnie oraz niebezpieczny dla społeczeństwa, przez co muszę zostać zlikwidowany w trybie natychmiastowym. Przeraziłem się nie na żarty, czułem jak moje dłonie, zmieniają się w nasiąknięte potem gąbki. Lekarz wyrwał mi z rąk dokumenty i uśmiechając się szyderczo, odszedł w stronę gabinetu. Nie zamierzałem zostać tam ani chwili dłużej. Zacząłem miotać się na wszystkie strony, ale pasy były bardzo wytrzymałe. Wtedy do sali weszli dwaj inni lekarze. Podeszli do mnie i wyjęli z kieszeni dwa noże. Łóżko nagle zaczęło się składać i powoli zmieniło się w fotel. Cały czas próbowałem się wydostać z uścisku, ale na próżno. Lekarze śmiali się ze mnie. Jeden z nich zbliżył się i z impetem wbił w moją dłoń swój nóż. Ból był przerażający. Krew tryskała z żył na wszystkie strony. Oni mieli z tego jednak wielką przyjemność. Po chwili i ten drugi przyłączył się do tej zabawy. W krótkim czasie straciłem już całkowicie czucie w dłoniach, a moje ręce miały więcej dziur niż ser szwajcarski. Krzyczałem za każdym razem, gdy wbijali w nie swoje noże. Byłem już u kresu wytrzymałości, a jeden z lekarzy widząc to, bez zastanowienia poderżnął mi gardło. Jednak ja jeszcze przez chwilę byłem przytomny, choć obraz był już nieco rozmyty. Usłyszałem strzały i dostrzegłem jak obaj mężczyźni, padają na ziemię z rozwalonymi głowami.